اوتیسم و ارتباط؛ حمایت از تعامل معنادار در خانه

از پیام کودک شروع کنید

ببینید کودک چگونه کمک می‌خواهد، مخالفت می‌کند، لذت را به اشتراک می‌گذارد یا ناراحتی را نشان می‌دهد. تکرار کلمات یا عبارت‌های آشنا گاهی حامل پیام است و معنا به موقعیت بستگی دارد. ارزیابی گفتار و زبان، درک، بیان و تعامل را بررسی می‌کند و توانایی کودک را فقط با تعداد کلمات نمی‌سنجد.

فرصت توجه مشترک ایجاد کنید

به فعالیت محبوب کودک بپیوندید؛ کنارش چیزی بسازید، حرکت بازی او را تقلید کنید یا دربارهٔ اسباب‌بازی محبوبش کوتاه صحبت کنید. توجه مشترک می‌تواند نگاه به یک شیء یا مشارکت در فعالیتی مشترک باشد و نیازمند تماس چشمی اجباری نیست. فرصت پاسخ بدهید و نیازهای حسی و استراحت او را رعایت کنید.

ارتباط روزانه را آسان‌تر کنید

• زبان روشن و متناسب با درک کودک به کار ببرید و در صورت نیاز اشاره یا تصویر اضافه کنید.
• انتخاب‌های معنادار بدهید و شکل‌های مختلف ارتباط را بپذیرید.
• در برنامه‌های قابل پیش‌بینی، فرصت درخواست کمک، اظهار نظر و نوبت‌گیری فراهم کنید.
• به مخالفت و نشانه‌های ناراحتی پاسخ بدهید؛ گفتن «نه» هم ارتباط است.
• هدف‌های کاربردی مانند بیان درد یا درخواست استراحت را با درمانگر مطرح کنید.

ارزیابی و حمایت فردی

تأخیر گفتار به‌تنهایی تشخیص اوتیسم را ثابت نمی‌کند. در صورت نگرانی دربارهٔ ارتباط، رشد یا از دست دادن مهارت‌ها، با متخصص رشد دارای صلاحیت مشورت کنید و در صورت نیاز ارزیابی گفتار و زبان بگیرید. حمایت می‌تواند آموزش خانواده، تعامل در بازی و AAC را شامل شود. پیشرفت برای هر فرد متفاوت است؛ مشارکت و راحتی کودک نیز باید در بازبینی هدف‌ها لحاظ شود.